ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

ΝΑΥΠΛΙΟ

ΑΡΓΟΣ

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

Ιταλοί στην Επίδαυρο στα πλαίσια του Φεστιβάλ Φιλοσοφίας Magna Grecia



1500 Ιταλοί μαθητές Λυκείου έρχονται στην Επίδαυρο συμμετέχοντας στο Φεστιβάλ Φιλοσοφίας Magna Grecia.


Το γνωστό  Φεστιβάλ Φιλοσοφίας της Magna Grecia (FFMG), μετά από την μεγάλη  την μεγάλη  επιτυχία που είχες στις προηγούμενες τέσσερις δράσεις του στην Ελλάδα, επιστρέφει και πάλι αυτή την φορά ακολουθώντας τα βήμα  των Ελλήνων φιλοσόφων, με συμμετοχή  περίπου 1500 μαθητές Λυκείου από την  Ιταλία οι οποίοι συνοδεύονται από τους καθηγητές τους. Παράλληλα φέτος θα συμμετάσχει και αντιπροσωπεία από ολλανδούς μαθητές.

Θα διδαχτεί Αρχαίο θέατρο στην Επιδαύρο από Κινέζους στα πλαίσια του Λυκείου Επιδαύρου


Το Λύκειο Επιδαύρου – Διεθνές θερινό σχολείο Αρχαίου Δράματος συνεχίζει φέτος για τρίτη χρονιά την λειτουργία του στην Επίδαυρο και συγκεκριμένα από τις 2 έως τις 16 Ιουλίου, φέτος μάλιστα σε συνεργασία με το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Ποιό θα είναι το φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου






Με πολύ ενδιαφέρον αλλά και ευαισθησία στα κοινωνικά ζητήματα δίνοντας όμως χώρο και  στην «διαφορετικότητα» καταρτίστηκε το πρόγραμμα του  φετινού Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2019. Θα υπάρξουν Ελληνικές παραγωγές, αλλά και ξένα ονόματα, αλλά και μεταξύ άλλων και συμπράξεις αλλά όμως και μετακλήσεις, που κατάφερε να εξασφαλίσει ο καλλιτεχνικός του διευθυντής του Φεστιβάλ  Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος ο οποίος έκανε την παρουσίαση του προγράμματος, στο Ωδείο Αθηνών,όπου τόνισε επίσης ότι φέτος  στην Επίδαυρο συμμετέχει για πρώτη φορά ο Μπομπ Γουίλσον με την παράσταση του «Οιδίποδα».

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Έφυγε από τον Πειραιά για Κρανίδι και τελικά βρέθηκε στη Βεγγάζη!



Το μικρό καΐκι «Καλλιόπη» είχε πλήρωμα μόλις τρία άτομα μαζί με τον καπετάνιο του Γιάννη Ζαρίφη. Κέρδιζαν τη ζωή τους εκτελώντας μεταφορές με το ξύλινο ιστιοφόρο για Αίγινα, Πόρο, Ύδρα, Ερμιόνη και Σπέτσες. Το «Καλλιόπη» ξεκίνησε από τον Πειραιά για το Κρανίδι (το επίνειό του Πόρτο Χέλι), δύο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1932. Το ιστιοφόρο έφερε εκείνη τη μέρα πάνω του δύο ακόμα επιβάτες, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό των ανθρώπων που επέβαιναν στους πέντε.

Μεταξύ Ύδρας και Σπετσών καταλαμβάνει το καΐκι τρομερή τρικυμία. Άνεμοι και θάλασσα βάλθηκαν να το καταπιούν. Το σκάφος χάνοντας πυξίδα και πηδάλιο έμεινε ακυβέρνητο. Όμως οι πέντε αυτοί άνθρωποι είχαν τρόφιμα και νερό μοναχά για μια μέρα. Τα ίχνη τους χάθηκαν, οι μέρες περνούσαν η μια πίσω από την άλλη μέχρι που θεωρήθηκαν χαμένοι στα σίγουρα. Οι οικογένειές τους ξεκίνησαν το μοιρολόγι του θανάτου. 

Μέχρι που στις 31 Ιανουαρίου του 1933 η οικογένεια του καπετάν Γιάννη στον Πειραιά, λαμβάνει μια επιστολή από τον μέχρι τότε θεωρούμενο ως «αδικοπνιγμένο» ναυτικό.  Σε αυτήν ο καπετάνιος περιγράψει την πολυήμερη περιπέτεια που είχε αυτός και το πλήρωμά του, περιπέτεια που τους οδήγησε αντί του Κρανιδίου που ήταν ο τελικός του προορισμός, στη Βεγγάζη στην Αφρική!

Η επιστολή του Καπετάν Γιάννη ήταν το μοναδικό σημείο ζωής για τον ίδιο και το πενταμελές πλήρωμα του «Καλλιόπη», αφού για περισσότερο από έναν μήνα ήταν εξαφανισμένοι, καθώς ούτε στο Πόρτο Χέλι έφτασαν ποτέ, ούτε στου Πειραιά το λιμάνι από το οποίο ξεκίνησαν επέστρεψαν! Η οικογένεια του Καπετάν Γιάννη μόλις έλαβε την επιστολή από τη Βεγγάζη έτρεξε να ενημερώσει το λιμεναρχείο Πειραιά το οποίο είχε εκδώσει σήμα εξαφάνισης του «Καλλιόπη», το οποίο είχε αποστείλει προς όλα τα λιμεναρχεία των νησιών με την εντολή να αναζητήσουν ίχνη ναυαγίου του ξύλινου ιστιοφόρου.

Και επειδή καμία απάντηση προς το λιμεναρχείο δεν είχε δοθεί, κανένα ίχνος ναυαγίου δεν είχε βρεθεί, τόσο το κεντρικό λιμεναρχείο Πειραιά όσο και οι οικογένειες του πληρώματος και του καπετάνιου, είχαν σχηματίσει την πεποίθηση το πλοιάριο αυτό είχε βυθιστεί αύτανδρο στη θάλασσα και οι ναυτικοί του είχαν χαθεί οριστικά. Ωστόσο επρόκειτο για μια καταπληκτική περιπέτεια της θάλασσας, με αίσιο τέλος, από εκείνες τις ναυτικές ιστορίες που συμβαίνουν, με περιπλανήσεις και περιπέτειες στα κύματα, που φτάνουν να θεωρούνται περισσότερο ως παραμύθια παρά ως πραγματικότητα, ακόμα για μια ιστορία που καταγράφηκε στις εφημερίδες για αληθινή πέρα ως πέρα.




Το καΐκι «Καλλιόπη» ήταν ένα σκαρί μόλις πενήντα τόνων, ακατάλληλο για τις ανοιχτές θάλασσες ειδικά όταν ταξίδευε αδειανό. Στο συγκεκριμένο όμως ταξίδι, εκτός από κενό φορτίου, το καΐκι στερείτο και της απαραίτητης σαβούρας που συνήθως τα σκάφη διαθέτουν, για να μην παραδέρνουν στα κύματα. Κάποια επισκευή θα ακολουθούσε σε καρνάγιο του Πορτοχελίου και η σαβούρα είχε αφαιρεθεί. Και το απλό ταξίδι αυτού του καϊκιού κατέληξε σε περιπλάνηση ημερών στη θάλασσα. Η περιπέτεια που απασχόλησε τον Πειραιά εκείνες τις μέρες, δεν είχε να κάνει μόνο με την επιβίωση πέντε ανθρώπων στην άγρια θάλασσα, αλλά και με το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί άντεξαν χωρίς φαγητό και χωρίς νερό, αφού το αρχικό ταξίδι τους, Πειραιάς – Πόρτο Χέλι διαρκούσε λίγες μόνο ώρες. 

Ανάμεσα στους επιβαίνοντες ξεχωρίζει η περίπτωση του ναυπηγοξυλουργού Λειβαδάρα που επιβιβάσθηκε στον Πειραιά για να παρακολουθήσει από κοντά τη συμπεριφορά του ασαβούρωτου καϊκιού στη θάλασσα, καθώς ήταν εκείνος που διατηρούσε το καρνάγιο στο οποίο θα κατέπλεε το «Καλλιόπη» για να υποστεί τις απαραίτητες μετατροπές. Αλλά ακόμα πιο ξεχωριστή ήταν η περίπτωση του ναύτη του Πολεμικού Ναυτικού Μανώλη Κουρελάκη που είχε λάβει οκτώ μέρες άδεια από την υπηρεσία του για να πάει στο πατρικό του σπίτι στο Κρανίδι. Στον Πειραιά κατοικούσε στην οδό Φωτίου Κορυτσάς. Και καθώς δεν είχε χρήματα, επιβιβάσθηκε στο «Καλλιόπη» στο οποίο επρόκειτο να περάσει όχι μόνο και τις οκτώ μέρες αδείας του, αλλά και δύο επιπλέον αυτής, νηστικός και διψασμένος.




Ο Καπετάν Γιάννης στην επιστολή που απέστειλε προς την οικογένειά του έγραψε τα εξής:

«Αναχωρήσαμε την προπαραμονή των Χριστουγέννων αδειανοί από φορτίο και ασαβούρωτοι για το Κρανίδι. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος το απομεσήμερο εκείνο. Μη προβλέποντας κανένα κακό, δεν είχαμε παρά λίγα τρόφιμα. Μας έφταναν και παραπάνω για την κατοπινή ολάκερη μέρα. Από το λιμάνι του Πειραιώς βγήκαμε μια χαρά, ανοίξαμε τα πανιά και πλέαμε με πρίμο καιρό προς το Κρανίδι. Ο ένας ο μούτσος βρισκόταν στο τιμόνι και ο άλλος κάτω από τα ξάρτια στην πλώρη. Εγώ με τον ναυπηγό τον Κυρ Λειβαδάρα και με τον ναύτη τον Κουρελάκη ήμασταν ξαπλωμένοι στη λιακάδα και απολαμβάναμε τον αίθριο καιρό. Εκεί που συζητούσαμε σε μια στιγμή ο Λειβαδάρας μας είπε. Βρε παιδιά στο μουράγιο την ώρα που έμπαινα στο καΐκι στραμπούλιξα το πόδι μου. Τι να πω; Γελάσαμε και οι τέσσερις όταν ακούσαμε τον αόριστο φόβο του. 

Το καΐκι πλησίαζε την Ύδρα τις πρώτες εσπερινές ώρες, όταν ο καιρός αίφνης μεταβλήθηκε στο χειρότερο. Η ατμόσφαιρα άρχισε να καλύπτεται από μολυβένια σύννεφα και η θάλασσα να αναταράζεται. Μέσα σε μια ώρα εμαίνετο θάλασσα και ουρανός. Όλοι, και οι πέντε, σηκωθήκαμε στο πόδι και ο καθένας μας κατέβαλε και από μια προσπάθεια για να συγκρατηθούμε στα ξάρτια. Η νύχτα που ακολούθησε ήταν τρομερή. Το πλοιάριο σαν καρυδότσουφλο εφέρετο δώθε κείθε από τα μανιασμένα κύματα που άρχισαν να σαρώνουν το κάθε τι πάνω στο κατάστρωμα. Ώρες ολάκερες ξάγρυπνοι και εξαγριωμένοι κρατιόμασταν απεγνωσμένα από τα άλμπουρα, ενώ προσπαθούσαμε συνάμα να συγκρατήσουμε τα πανιά που ξετινάζονταν και στριφογύριζαν. Εκεί κατά την αυγή, μια δίνη θάλασσας και ανέμου, που δημιουργήθηκε ξέσχισε το μπροστινό μας πανί και έσπασε το τσιμπούκι του φλόκου. Το καΐκι γέρνοντας τρομαχτικά προς τα αριστερά, απειλήθηκε με άμεση ανατροπή. 

Διέταξα το ναυπηγό με το ναύτη του πολεμικού ναυτικού –καθώς στην ουσία ήταν επιβάτες- να κατέβουν στο αμπάρι για να χρησιμεύσουν με το βάρος τους ως σαβούρα! Λίγο αργότερα ένα τεράστιο κύμα που έσκασε πάνω στο καΐκι και το κατακάλυψε, έσπασε το τιμόνι και αχρήστευσε την πυξίδα. Από τι στιγμή εκείνη η «Καλλιόπη», άλλαξε πορεία και παραδομένοι όλοι μας στα κύματα και στον άνεμο ακολουθούσαμε τη δική τους ανεξέλεγκτη πορεία. Με το μεσιανό πανί καταξεσχισμένο, τραβούσαμε πάντα προς τα ανοικτά. Απελπισμένος κατέβηκα και εγώ στο αμπάρι, και μόνο οι δύο μούτσοι επέμεναν να στέκουν πάνω στο κατάστρωμα καθώς πίστευαν ότι μπορούσαν να προσανατολισθούν για το πού βρισκόμασταν. Μα του κάκου! Στεριά πουθενά δεν φαινόταν, παρά μόνο η ανταριασμένη θάλασσα και ο ουρανός φορτωμένος από μαύρα σύννεφα. 

Ήρθε και το σκοτάδι της δεύτερης νύχτας. Πουθενά να κολλήσει ύπνος σε κανέναν! Όλοι μας πλέον στο μόνο που προσδοκούσαμε ήταν στην καλυτέρευση του καιρού. Πάει κι αυτή η νύχτα και ήρθε η τρίτη μέρα.  Παρά την αγωνία και το στομάχι που είχαμε όλοι μας κενό, αναζητούσαμε για τροφή και βρήκαμε μόνο μερικά ξεροκόμματα. Νερό όμως δεν υπήρχε, για αυτό κι όσοι δεν άντεχαν ήπιαν στο τέλος θάλασσα. Πέρασαν άλλες τέσσερις ημέρες με ηπιότερο βέβαια κυματισμό, μα με αγωνιώδεις ώρες. Και οι πέντε είχαμε σωριαστεί στο αμπάρι από την κούραση. Το πρωί της έβδομης μέρας αντιληφθήκαμε να παραπλέει ένα ιταλικό φορτηγό. Σερνόμενοι πάνω στο κατάστρωμα κάναμε διάφορα σινιάλα, που τελικά προκάλεσαν την προσοχή του καπετάνιου του καραβιού που έπλευσε πλησίον μας. Κατέβασαν τις βάρκες τους και ανέβηκε στο σκάφος μας ο δεύτερος Ιταλός πλοίαρχος. Η πρώτη κουβέντα που ανταλλάξαμε ήταν το πού βρισκόμασταν. Λάβαμε την απάντηση ότι βρισκόμασταν στο Λιβυκό πέλαγος, 90 μίλια μακριά από τις δυτικές ακτές της Κρήτης. 

Μας δόθηκαν αρκετές τροφές και νερό και μας τοποθέτησαν ένα τιμόνι που το είχανε ρεζέρβα. Ύστερα από αυτή τη βοήθεια το ιταλικό σκάφος απομακρύνθηκε και εμείς με την «Καλλιόπη» τράβηξε πορεία για την Κρήτη. Με αναστηλωμένο το ηθικό μας πλέον τραβήξαμε προς το νέο μας προορισμό. Όμως τη νύχτα που ακολούθησε, χωρίς να διαθέτουμε πυξίδα, χάσαμε και πάλι την πορεία μας και μέσα στο σκοτάδι και την κακοκαιρία, λάβαμε αντίθετη κατεύθυνση. Μετά από διήμερο ταξίδι αντικρίσαμε μια ακτή και κατορθώσαμε να την προσεγγίσουμε. Αρχικά νομίζαμε ότι ήταν η Κρήτη. Όταν όμως διακρίναμε να κυκλοφορούν στην ακτή άνθρωποι μαύροι, ξαφνιαστήκαμε, τα χάσαμε. Παρά λίγο να τρελαθούμε! Τρομοκρατημένοι δεν τολμούσαμε να δέσουμε κάβο εκεί. Ανοιχτήκαμε και πάλι στο πέλαγος μέχρι που συναντήσαμε ένα άλλο ιταλικό πλοίο, το «Καγλιάτι» του οποίου ο καπετάνιος, ύστερα από τις πολλές παρακλήσεις μας, δέχθηκε να προσδέσει το σκάφος μας και να μας σύρει έως τη Βεγγάζη. Ο εκεί Έλληνες υποπρόξενος ανέλαβε στη συνέχεια να μας περιθάλψει».

Το «Καλλιόπη» με τη φροντίδα πάντοτε του Έλληνα υποπρόξενου, έχοντας πάνω της τους πέντε χαμένους ναυτικούς, επέστρεψε στην Ελλάδα, όχι μόνο του, αλλά κατόπιν της απαραίτητης ρυμούλκησης, για να είναι όλοι σίγουροι ότι το μικρό καΐκι θα φτάσει με ασφάλεια στον Πειραιά. 

Η περιπέτεια του «Καλλιόπη» στα κύματα είχε κρατήσει δέκα μερόνυχτα. Όμως η αποστολή της επιστολής του καπετάνιου από τη Βεγγάζη μέχρι την άφιξή της στην οικογένειά του στον Πειραιά, είχε προσθέσει κι άλλες μέρες αγωνίας μέχρι που άπαντες είχαν πειστεί για τον ολοκληρωτικό χαμό του σκάφους με τους ανθρώπους που επέβαιναν πάνω του.   


του Στέφανου Μίλεση
pireorama.blogspot.com

110 Range Rover Evoque με ξένες πινακίδες κόβουν βόλτες στην Ερμιονίδα (Video)



Στην Ερμιονίδα θα βρίσκεται μέχρι αρχές Απριλίου το νέο Land Rover Evoque το οποίο τεστάρεται από δημοσιογράφους σε ειδικές διαδρομές που περιλαμβάνουν εθνική οδό, επαρχιακό, δρόμο και off road.
Την παγκόσμια παρουσίαση θα την επισκεφτούν 5.800 δημοσιογράφοι για να πάρουν μία πρώτη οδηγική γεύση.
Ο Βασίλης Σαρημπαλίδης παρουσιάζει από το Πορτοχέλι ένα review του νέου SUV της Βρετανικής εταιρείας και το δοκιμάζει σε Off Road καταστάσεις.

Τι γυρίζουν στον σταθμό του Ναυπλίου;



Τηλεοπτικό συνεργείο εθεάθη στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό του Ναυπλίου την περασμένη Πέμπτη να λαμβάνει πλάνα από τα κτίσματα και το μουσειακό σιδηροδρομικό υλικό.

Σύμφωνα με πληροφορίες γυρίζεται ντοκιμαντέρ για τα 150 χρόνια των Ελληνικών Σιδηροδρόμων το οποίο θα παρουσιαστεί προσεχώς ενώπιον του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου.

Το Ναύπλιο δεν ήταν το μόνο σημείο από το οποίο τραβήχθηκαν πλάνα, καθώς οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ βρέθηκαν επίσης σε Μύλους, Άργος και αλλού... 

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2019

Από το μικρό μουσικό του Studio στη Δήμαινα, ο Babis Kotsanis φλερτάρει με την Ibiza



Κυκλoφόρησε πριν από λίγες μέρες το νέο μουσικό πρότζεκτ του δικού μας Μπάμπη Κώτσανη από την Ισπανική εταιρεία Shamκara Records με τίτλο "Babis Kotsanis Moonlight".
Είναι ο πρώτος δίσκος του Μπάμπη, που κυκλοφορεί από εταιρεία της Ισπανίας στην Ίμπιζα και υποστηρίζεται από το Ibiza Global Radio, ο οποίος είναι ο πιο γνωστός ραδιοφωνικός σταθμός του νησιού, που είναι γνωστό για τα καλοκαιρινά πάρτι του, και τους χιλιάδες τουρίστες που το πλημμυρίζουν για την βραδινή ζωή του.
Η καινούργια μουσική δουλειά του Μπάμπη Κώτσανη από τη Δήμαινα δημιουργεί όμορφη ατμόσφαιρα με μελωδική σόλο ηλεκτρική κιθάρα, κάτι το οποίο τράβηξε το ενδιαφέρον του Ισπανικού μουσικού label.


Ο Μπάμπης ασχολείται τα τελευταία τέσσερα χρόνια με τη δισκογραφία και συγκεκριμένα με τα είδη House, Deep House, Techno και NU Disco. Έχει συνεργαστεί και συνεχίζει να συνεργάζεται με μουσικά labelς της Γερμανίας, του Ισραήλ της Αγγλίας, αλλά και Ελληνικά. Επίσης έχει συνεργαστεί με μουσικούς παραγωγούς από διάφορες χώρες, όπως από το Μεξικό, τη Βραζιλία, την Αυστραλία, τη Νότια Αφρική, την Ινδία, καθώς επίσης και με έναν από τους καλύτερους Έλληνες παραγωγούς του είδους αυτού, τον Ηλία Κατελάνο. Σημαντική είναι και η συνεργασία του με τον Αφρικανό παραγωγό και Dj, Kaysoul, ο οποίος το καλοκαίρι βραβεύτηκε ως καλύτερος Αφρικανός Dj, στα South Africa Music Awards.

Οι δουλειές του Μπάμπη βρίσκονται στα ηλεκτρονικά καταστήματα beatport, traxscource, junodownload, itunes, ενώ δουλειές του βρίσκονται και στο site του Ιταλικού MTV.


Τα μελλοντικά του σχέδια επικεντρώνονται στην Ibiza, καθώς όπως ο ίδιος λέει την φλερτάρει αυτή την περίοδο και αναμένει απάντηση από ένα ακόμα μεγάλο μουσικό label.
Ο Μπάμπης Κώτσανης παρά τις δυσκολίες της καθημερινότητας, καταφέρνει να προωθεί τις δουλειές του. Όπως λέει ο ίδιος «η μουσική βιομηχανία στης μέρες μας δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση για τον άνθρωπο που εργάζεται συνειδητά και με σοβαρότητα προς τον ακροατή».

Καρτέρι στην Ανδρίτσα: Η πολύνεκρη επίθεση σε τρένο το 1948


Ήταν 11 Ιουνίου του 1948. Και ενώ η Ελλάδα προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της έπειτα από τον πόλεμο, ενώ παράλληλα σπαραζόταν και από τον εμφύλιο, ένα τραγικό περιστατικό ήρθε να συνταράξει την αργολική κοινωνία εκείνης της εποχής.
Η ωτομοτρίς Τριπόλεως - Αθηνών* έπεσε θύμα επίθεσης από αντάρτες στο ύψος της Ανδρίτσας με τραγική κατάληξη 4 νεκρούς και 10 τραυματίες, ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν και άοπλοι πολίτες. Προφανώς οι αντάρτες θα είχαν βάλει ως στόχο τους στρατιώτες που επέβαιναν στο τρένο, ενώ όλη η επιχείρηση έδειχνε να είναι καλά οργανωμένη. Η γραμμή είχε αρχικά παγιδευτεί με νάρκες στις οποίες προσέκρουσε η προπορευόμενη ατμομηχανή που χρησίμευε ως όχημα ασφαλείας (υποθέτουμε για να προληφθούν ανάλογα φαινόμενα...). Στη συνέχεια οι επιτιθέμενοι έβαλαν με αυτόματα όπλα από τα γύρω υψώματα κατά της αυτοκινητάμαξας και του προπορευόμενου οχήματος. Μάλιστα οι αντάρτες είχαν φροντίσει να κόψουν τα τηλεφωνικά καλώδια Τριπόλεως - Αθηνών ώστε να αποτρέψουν οποιαδήποτε απόπειρα τηλεφωνικής ή τηλεγραφικής επικοινωνίας.
Από τα δημοσιεύματα εκείνης της εποχής δεν προκύπτει κάποιο κίνητρο ληστείας και μάλλον φαίνεται πως επρόκειτο για κάποια πολεμική επιχείρηση στα πλαίσια του ελληνικού εμφυλίου που βρισκόταν ακόμα σε εξέλιξη.
Τελικά η ωτομοτρίς, η οποία είχε υποστεί μικρές ζημιές, έφθασε στο Άργος αργά το βράδυ ρυμουλκούμενη από ατμήλατο και διανυκτέρευσε εκεί για λόγους ασφαλείας. Τα θύματα ήταν κατά κύριο λόγο στρατιώτες και σιδηροδρομικοί υπάλληλοι, ενώ από τα δημοσιεύματα δεν προκύπτει ασφαλώς αν το τρένο εκτός από μέλη του τακτικού στρατού και εργαζόμενους των ΣΠΑΠ, μετέφερε επίσης και αθώους πολίτες που απλά πήγαιναν στη δουλειά τους.    

Το παραπάνω δημοσίευμα της εφημερίδας "ΕΜΠΡΟΣ" πρωτοαναρτήθηκε στην ομάδα Καλονύκτης από τον πρώτο ανιψιό του τραυματισθέντα στην συμπλοκή Γιώργη Σταυρουλάκη**, Στρατή (Stavroulakis Stratis).
Επρόκειτο για ντηζελοκίνητη αυτοκινητάμαξα των ΣΠΑΠ τύπου Linke Hofmanm, κατασκευής 1935, που έκανε το δρομολόγιο Τρίπολη - Αθήνα.
** Ο Γιώργης Σταυρουλάκης ήταν χωροφύλαξ του τανκ ασφαλείας και τραυματίστηκε σοβαρά στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί την αμαξοστοιχία των ΣΠΑΠ από τους αντάρτες. Για την μαχητικότητα που επέδειξε κατά την συμπλοκή, τιμήθηκε με πολεμικό σταυρό Γ' Τάξεως, αν και ποτέ δεν έλαβε σύνταξη, ως όφειλε, από το Ελληνικό κράτος για την πράξη του.
Επιμέλεια: Κοσμάς Κορολόγος

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2019

Ότι απέμεινε από το ξενοδοχείο των γυμνιστών στην Αργολίδα



Βάση των γυμνιστών την 10ετία του '80 ήταν το ξενοδοχείο Σαλάντι στην Ερμιονίδα, που είχε κατασκευαστεί την περίοδο της επταετίας.


Το ξενοδοχείο ήταν περιφραγμένο ώστε να αποκλειστεί κάθε επαφή ανάμεσα στους γυμνιστές και στους κατοίκους του χωριού. Οι αντιδράσεις όμως της τοπικής κοινωνίας και της εκκλησίας ήταν έντονες. Κάποιοι αντιδρούν γιατί θεωρούν πως οι εγκαταστάσεις είναι παράνομες και στόχος είναι να ιδιωτικοποιηθεί η παραλία.


Οι γυμνιστές τελικά έφυγαν, το ξενοδοχείο με συνεχείς αλλαγές διεύθυνσης προσπαθεί να λειτουργήσει ως “κανονικό” ξενοδοχείο, αλλά αποτυγχάνει. Μόνο από το χωριό Δίδυμα υπολογίζεται πως έχασαν τη δουλειά τους περίπου 160 άνθρωποι.


Σήμερα το ξενοδοχείο «Σαλάντι» παραμένει κλειστό και ερημώνει.

Ο Λέων που δεν λέει να ξυπνήσει


Mεταξύ της εκκλησίας των Aγίων Πάντων και του σημερινού νεκροταφείου της πόλης, συναντά κανείς, στην οδό Mιχαήλ Iατρού, ένα εξαιρετικής τέχνης γλυπτό μνημείο, και από τα σημαντικότερα του 19ου αιώνα στην Eλλάδα, γνωστό ως το Λιοντάρι των Bαυαρών, που χρονολογείται το 1840 με 1841.

Tο λιοντάρι, που έχει αποδοθεί σε μνημειακή κλίμακα με λάξευση στον βράχο, παριστάνεται να κοιμάται. Γλύπτης του όμορφου αυτού μνημείου είναι ο Γερμανός Kρίστιαν Zίγκελ, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος καθηγητής γλυπτικής στο Πολυτεχνείο της Aθήνας. Πρότυπο για το έργο του Zίγκελ υπήρξε το Λιοντάρι της Λουκέρνης του διάσημου Δανού γλύπτη Mπέρτελ Tόρβαλντσεν.

Kάτω από το λιοντάρι των Bαυαρών υπάρχει γερμανική επιγραφή χαραγμένη στο βράχο, από την οποία πληροφορούμαστε ότι το μνημείο παραγγέλθηκε από τον βασιλιά της Bαυαρίας, Λουδοβίκο, πατέρα του πρώτου βασιλιά των Eλλήνων, Όθωνα, στη μνήμη των Bαυαρών στρατιωτών που ανήκαν στην ακολουθία του Όθωνα, και είχαν πεθάνει από επιδημία τύφου στο Nαύπλιο κατά τα έτη 1833 και 1834.




Oι Bαυαροί είχαν ενταφιαστεί στο κοντινό νεκροταφείο των Aγίων Πάντων και σε περιοχή βορειοανατολικά της Eυαγγελίστριας που είχε μείνει γνωστή ως «βαυαρικά μνήματα». Aργότερα τα οστά τους εναποτέθηκαν στην κρύπτη της Kαθολικής Eκκλησίας του Nαυπλίου.

Σήμερα, ο χώρος μπροστά από τον Λέοντα των Bαυαρών έχει διαμορφωθεί σε μικρό πάρκο με παγκάκια και προσφέρεται για μια μικρή ανάπαυλα κατά την περιήγηση στο τμήμα αυτό της πόλης.
 
Back To Top
Copyright © 2019 Αργολικά Νέα. Owned by ΕΝΘΕΣΙΣ